Author Archives: نیک‌ناز

چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت

یک وقت‌هایی یک جاهایی می‌نویسند: یک عاشقانه‌ی آرام عاشقانه مگر ناآرام هم می‌شود؟ عشق ذاتاً مخمل و ابریشم و یاس و شبنم به کارش است. نمی‌تواند وحشی باشد، طلبکار باشد یا ناآرامی کند. عشق بی‌تاب است، درست؛ اما بی‌تابی‌اش هم … Continue reading

از زندگی | 9 Comments

که مپرس

ساعت پنج و نیم عصر جمعه. کامپیوترم را خاموش می‌کنم،‌ شالگردنم را محکم گره میزنم کاپشنم را می‌پوشم کیفم را برمیدارم می‌زنم بیرون. نه. بیرون زدن  مفهوم عجله را میرساند. من بی‌عجله‌ترین بی‌عجله‌ی شهرم امشب. پس اینجایش را دوباره تعریف … Continue reading

از زندگی | 15 Comments

یک نفر آمد کتابهای مرا برد، عصر مرا با دریچه‌های مکرر وسیع کرد

دیگه نمی‌تونم زیاد قهوه بخورم. کافئینش بهم تن‌لرزه می‌ده. انگار خون اشتباهی بهم تزریق کرده باشن، پس می‌زنم. اولش از خودم ترسیدم. بعدش دیدم خب، اینم یه فاز جدید. این همه خوردی؛ حالا دیگه نمی‌خوری. تعطیل. دیگه نمی‌تونم زیاد عکاسی کنم. «همه»‌ … Continue reading

از زندگی | 9 Comments

ترجمه

معنا، پشت میله‌های واژه‌ نشسته‌ است. قفس واژه را که برداریم، معنا پر می‌زند و بر جان ما می‌نشیند. خوب که لمسش کردیم هوس می‌کنیم قفسی دیگر با شمایلی جدید برایش بسازیم تا برای خودمان نگه‌ش داریم. پس ترجمه‌اش می‌کنیم. … Continue reading

از زندگی | 3 Comments

تو یک کارهایی می‌کنی که به نظر دیگران دیوانگی‌ست دیگران یک کارهایی می‌کنند که به نظر تو دیوانگی‌ست دیوانگیهای‌مان را که روی هم بریزیم، اجتماع‌شان را که بگیریم؛ در نهایت، «همه‌ چیز» دیوانگی‌ست بیا راحت باشیم، بیا خودمان باشیم بیا دیوانگی‌مان را … Continue reading

از زندگی | Leave a comment

عقل گوید شش جهت حد است و بیرون راه نیست

خب ما چه می‌دانستیم اینقدر همه چیز بی‌نهایت است. بی‌در، بی‌دیوار، بی‌سقف. از کجا می‌دانستیم. آن اوایل که چیزهای کمی را دیده‌ بودیم و مزه‌های کمی را چشیده بودیم، فکر می‌کردیم زرنگیم. فکر می‌کردیم استاد استقراءکار شده‌ایم و دیگر می‌توانیم … Continue reading

از زندگی | 2 Comments

The Blue Mushroom in Rainforest – June 2012 – Melbourne

از فتوغرافی | 2 Comments

من اشتباه کردم

نمی‌دونم فقط منم یا تو آب و خاکی که ازش تغذیه کردیم بزرگ شدیم، این ویژگی اپیدمی بوده و هست. «من اشتباه کردم» رو آخرین بار کی گفتیم؟ وسط یه رابطه‌ی سوپرعاطفی اونم برای اینکه لحظه‌ی اوج دراما رو مایه‌ی … Continue reading

از زندگی | 8 Comments

رفیق راه بی‌پایان کدامست

قطار چی‌ میگه؟ ریل، تونل؟ سنگ‌ریزه‌های لابلای ریل. ایستگاه بین‌ ‌راه. بارون. مسافرا. نیمکت اونور خط، اون پسرک که روبروت نشسته گیتار میزنه. سوت قطار. از اون دور که می‌بینی داره میاد. زمین که می‌لرزه. چند ثانیه توقفش. آدمایی که میرن تو. … Continue reading

از زندگی | 1 Comment

و قسم به صبح‌دم

  April 2012 – Melbourne

از فتوغرافی | Leave a comment